เ ด็ก ช าย โ อมเ พี้ยง * เจ้ าหญิ งแ ก้ม ป่ อง   

HBD Our Lovely Angle

26th Anniversary - I wish you are happy all the year

and be our love forever

 -------------------------------------------------------------------------------

 Let's KangTeuk

 

Title :: 사랑이 떠나다 (She's gone)
Artist :: Super Junior

내게서 언제부터 지친걸까
난 네게 무엇을 힘들게 한 걸까

더 이상 아무런 말도 더하지 않는 너에게
이제는 물을수도 없는 내가 돼 버린걸

흔한 투정도 한 번 없이 그저 넌 착한 미소로 웃어주는
그 눈에 스치는 슬픔 놓쳐버린건
무심했던 미련함인걸 미안해 my love


*돌아서는 너를 보며 사랑이 걷혀가던
시간이 이제야 내게도 보이고 있지만
이별이란 순간처럼 오는거라 생각했지
내게 이렇게 스며들고 있었다는 걸 몰랐었어


다시 되돌릴 수 있다면...

아니 한번만 다시 웃어준다면...

혼자서 지친 니 맘을 안지 못한건
어리석은 자존심인걸 미안해 my love


**차가워진 너를 보며 이별이 번져가는
순간을 이제는 어쩔수 없음을 난 알지만
사랑이란 이름으로 서서히 물들때처럼
내게 사랑이 떠나가고 있었다는걸 몰랐었어


미안하다는 말조차도
이렇게나 미안한데

이런 내가 무슨말을 어떻게 해야할까
숨조차 쉴 수 없을만큼 어지러워
놓쳐버린 시간속을 서둘러 헤매어봐도
이제와 할 수 있는 건 없다는 것을...


*돌아서는 너를 보며 사랑이 걷혀가던
시간이 이제야 내게도 보이고 있지만
이별이란 순간처럼 오는거라 생각했지
내게 이렇게
스며들고 있었다는 걸 몰랐었어

------------------------------------------------------

She's Gone .. . 

She never come back .. .

Living without her, it so hard for me.

 

“เฮ้ยไอ่คิบอม ไอ่เด็กโรงเรียนควางซองมาหยามถึงหน้าโรงเรียนเอามันเลยไหมวะ” เสียงทุ้มหนักแน่นเอ่ยกระแทกอยู่ที่หน้าต่างห้องเรียน พลางมองเด็กต่างเครื่องแบบที่ยืนส่งเสียงแซวนักเรียนหญิงในโรงเรียนอยู่ “หืม. . .ควางซองเหรอ. . .ไม่เอาหรอก” เสียงนุ่มเอ่ยกลับเพื่อนไปอย่างไม่นึกสนใจ 

“โธ่! ไอ่ห่ามึงเป็นไรวะปกติมึงต้องลุยคนแรกไม่ใช่เหรอ” เสียงเพื่อนอีกคนที่เอ่ยด้วยความสงสัยเมื่อ คิมคิบอม หัวหน้าแก๊ง TB หรือ Too Bad ที่กิตติศัพท์ความโหดใหญ่คับโรงเรียน เอ่ยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย  

“ช่างมันเหอะหน่า ก็ตั้งแต่มันเจอ คนนั้น มันก็เปลี่ยนจากหลังตีนเป็นหน้ามือเลยนี่หว่า” 

“เออ ตกลงมึงชมหรือด่ากูวะ ไปละเดี๋ยวสาย กูไปละนะบาย” โบกมือน้อยๆแล้วก็เดินจากไปทิ้งเพื่อนๆในแก๊งให้นั่งเคว้งปรึกษากันต่อไปว่าจะยำไอ่ควางซองหน้าโรงเรียนดีไหม

เมื่อขายาวก้าวออกมาจนถึงหลังโรงเรียน ริมฝีปากบางก็ยกยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบหน้าหวานของคนน่ารัก อีทงเฮ คนผู้เดียวที่สามารถฉุดรั้งปีศาจ คิมคิบอม ออกมาจากนรกที่เต็มไปด้วยกองเลือดและซากศพได้   



“คิมคิบอมนายมาช้ามาก ปล่อยให้ฉันรอนานได้ยังไง” เสียงหวานเอ่ยตำหนิร่างสูงทันทีที่มาถึง ทั้งๆที่รอไปได้แค่ 2 นาทีเท่านั้นเอง 

“ขอโทษทีนะ” เอ่ยขอโทษอย่างอ้อนๆ ยิ้มนิ่งๆให้อีกหนึ่งทีจนร่างเล็กต้องหันหน้าหนี มือบางดันหน้าคมให้หันไปอีกด้าน 

“อืมยกโทษให้ก็ได้ แล้วไม่ต้องหันหน้าป่องๆของนายมาให้ฉันเลยหันไปทางอื่นไป”  
 

“นานๆจะเห็นทงเฮเขินก็ดีเหมือนกันนะ” 

“อะไรของนายห๊า!!” 

“เปล่าคราบ” 

 

“ไม่อยากเชื่อเลยไอ่เด็กปัญญาอ่อนคนนี้จะเป็นคนเดียวกับปีศาจแห่ง TB หนะ” เสียงหวานบ่นอุบอีกครั้งแล้วก็ก้าวเดินนำไป ร่างสูงได้แต่ยิ้มบางๆแล้วเดินตามไปเรื่อยๆ  




ยังคงไม่ลืมเลยก่อนเจอเธอ ฉันเป็นไง
ไม่เข้าใจซะเลยว่าตอนเช้าเป็นเช่นไร
พอเรามาเจอกัน เธอมา เปลี่ยนฉันซะใหม่
ช่วยปลุกให้ฉันตื่นขึ้นมาพบความสวยงาม  




“นี่คิบอมนายจะอยู่บ้านฉันอีกนานไหมห๊า!! กลับบ้านนายไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เสียงใสตะโกนออกมาดังลั่นอย่างไม่กลัวคนฟังหูแตก   
 

“ทงเฮอ่า” มือหนาโอบคนตัวเล็กมากอดไว้  
 

“. . . . .” 

“ให้ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ” 

“คิบอมถ้านายมาอยู่ที่นี่เดี๋ยวคุณน้าจะเป็นห่วงนะ”

“ก็ผมอยากอยู่กับทงเฮนี่นา” 

“นี่คิบอม ฟังฉันพูดนะ” คนตัวเล็กหันหน้ามาคุยกับคนเด็กกว่าให้รู้เรื่อง 

“อืม” 

“คิบอมเข้าใจไหมว่านายหนะยังมีอนาคต ทางเดินของนายยังอีกไกล นายจะมาทิ้งอยู่ที่ฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันก็เป็นแค่จิตรกรธรรมดาหนังสือก็เรียนไม่จบ แต่นายยังมีบริษัททางบ้านที่ต้องดูแลนะ” 

“ทงเฮไม่รักผมแล้วเหรอ” น้ำเสียงตัดพ้อเอ่ยกับร่างบางยิ่งทำให้ร่างบางทำตัวไม่ถูก  

“คิบอมอย่าดื้อซิ ถ้าไม่รักแล้วฉันจะมาเป็นห่วงอนาคต ห่วงชีวิตนายแบบนี้ทำไมละ” ใบหน้าคมงอง้ำยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของคนรัก  

“เอางี้ละกันไว้นายเข้ามหา’ลัยได้แล้วฉันสัญญาเลยว่านายจะมาอยู่ที่นี่ก็ได้” 

“จริงนะ” เสียงกระตือรือร้นของร่างสูง ถ้าเปรียบเทียบกับสัตว์เลี้ยงมันก็คงหูตั้งหางกระดิกอยู่ก็ได้มั๊ง  

“อืมแต่นายต้องพยายามเข้าให้ได้ละเราจะได้อยู่ด้วยกัน”  

“อืม แน่นอนผมจะเข้าให้ได้แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน” รอยยิ้มหวานถูกส่งมอบให้ร่างสูง จุมพิตบางเบาที่มอบให้เป็นรางวัลแก่เด็กดีทำเอาร่างสูงถึงกับยิ้มร่าไม่หยุดเลยทีเดียว



คือแดดไรๆ บน ใบไม้ ที่อุ่นเท่าใจของเธอนั้น
ลอยมาในลมที่มันผ่านพัด
คือใจที่เป็นห่วง เป็นใยฉัน ฉันไม่เคยได้รู้เมื่อเจอเธอ



 “นี่คิบอม” 

“ครับ” 

“นายไม่เบื่อฉันบ้างรึไง” 

“ไม่นี่ ทำไมทงเฮถามแบบนี้ละ” ร่างสูงเอ่ยถามร่างบางในอ้อมกอดอย่างงุนงง จู่ๆคนหน้าหวานก็ชวนเขาออกมานั่งดูดาวตรงระเบียงห้องพัก ออดอ้อนขอนั่งตัก แล้วก็เอ่ยถามประโยคแปลกๆเมื่อกี้ออกมา 

“ก็. . คือว่า. . ไม่มีอะไรหรอก” 

“มีอะไรก็บอกผมได้นะ” 

“ฉันแค่คิดว่าบางทีนายอาจจะเบื่อฉันก็ได้ อาจจะไม่ใช่ตอนนี้แต่ต่อไปก็ไม่แน่ ยิ่งนายมาอยู่ด้วยกันแล้วแบบนี้ ยิ่งอยู่ใกล้กันนายอาจจะไม่คิดถึงฉันแล้วก็ได้ ฉันเองก็แก่ขึ้นทุกวันคงน่ารักสู้เด็กๆไม่ได้หรอก ทั้งขี้บ่น แถมยังเอาแต่ใจ ชอบดุคิบอมอีกตังหาก” ร่างบางหันหน้ามาพูดกับร่างสูงปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้น มือบางกำเสื้อยืดของคนตรงหน้าแน่น ดวงตาหวานหลุบต่ำไม่กล้าสบสายตาคม คิบอมได้แต่หัวเราะนิดๆกับอาการของคนตัวเล็กมือหนาเชยคางของคนรักให้เงยหน้าสบสายตา 

“ทงเฮไม่ว่าจะนานแค่ไหน ไม่ว่าทงเฮจะแก่หงำเหงือก ไม่ว่าทงเฮจะบ่นจนข้างบ้างลุกมาว่า ไม่ว่าทงเฮจะดุผมจนผมหูหนวก ผมก็จะรักทงเฮต่อไปไม่ว่าจะเป็นยังไงผมก็จะรักทงเฮตลอดไป” คนตัวบางโถมกอดร่างสูงแน่น ‘ไม่อยากจะอยู่ห่างกับคนตรงหน้าอีกต่อไป’ 

“จริงๆนะนายสัญญานะ” 

“แน่นอน ก็ผมเป็นของทงเฮนี่นา”  



คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้ไม่มีอะไร เลย ไม่มีสักอย่าง
เพราะทุกสิ่ง และก็เพราะทุกอย่าง มันเป็นของเธอ
จะยืน รอเธอเป็นคนสุดท้าย ถ้าเธอต้องการใครให้ส่งสายตา
เรียกให้ไปใจฉันก็จะมา เป็น ผู้ชายของเธอ


 
“ทงเฮ ผมจะไม่อยู่บ้านซักสองอาทิตย์นะ” 

“เอ๊ะ!” เสียงหวานอุทานอย่างตกใจ 

“คือ แม่ผมอยากให้ผมไปดูงานของบริษัทที่ญี่ปุ่นหนะ คือ. . ” 

“อ่าเหรอ อืมไปสิ ไม่เห็นต้องมาขออนุญาติเลย” ยิ้มหวานที่มักจะส่งมอบมาให้ประจำ ยิ่งทำให้ร่างสูงรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น 

“แต่ว่าทงเฮ/ คิบอม แม่คิบอมให้คิบอมมาอยู่กับฉันก็ดีเท่าไรแล้ว ฉันจะมากักตัวนายไว้อีกไม่ได้หรอกนะ ไปเถอะนะคุณน้าจะได้ไม่เสียใจ” 

“ทงเฮ” ร่างสูงโอบกอดร่างบางจากด้านหลังใบหน้าคมเกยที่ไหล่เล็ก ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ตรงแก้มใส 

“ขอบคุณที่ทงเฮเข้าใจคิบอมนะ” 

“อืม. . ฉันเข้าใจคิบอมเสมอแหละ” 

“ผมไม่อยากไปเลย กลัวทงเฮเหงา” 

“เจ้าบ้า ฉันอายุเท่าไรแล้วห๊ะ ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ” 

“นั่นแหละยิ่งน่ากังวล ถ้าทงเฮถูกฉุดไปตอนผมไม่อยู่ละ” 

“คิบอม!!”

“ฮ่าๆ ผมล้อเล่นหน่า ถ้าทงเฮคิดถึงผม ก็ขอให้นึกถึงอ้อมกอดนี้ไว้นะ แล้วทงเฮจะรู้สึกว่ามีผมอยู่เคียงข้างตลอดเวลา” 

“อืม. . ฉันรักนายนะ” 

“ผมก็รักทงเฮแล้วผมจะรีบกลับมานะ” 



ในยามที่ลมเย็นจะมีแค่สองมือเปล่า
ที่กอดเธอให้อุ่นใน อ้อมแขนของหัวใจ
ในตอนที่ตัวเธอกำลังเกิดเหงาเมื่อไหร่
ก็เป็นใจฉันเอง ที่โอบกอดใจของเธอ   



“นี่ทงเฮ ผมว่านอนก่อนดีกว่าไหม” เสียงทุ้มเรียกคนตัวเล็กที่ยังคงง่วนอยู่ตรงหน้าขาตั้งผ้าใบ มือบางถือพู่กันสะบัดแปลงไปมา สีสันต่างๆที่เปื้อนตามตัวและใบหน้า ทำให้ร่างสูงคิดว่าร่างบางนั้นเหมาะจะเป็นภาพวาดมากกว่าเสียอีก 

“อ่า เดี๋ยวก็เสร็จแล้วนายนอนเถอะพรุ่งนี้มีเรียนนี่นา” ร่างบางหันมาตอบคนที่นอนอยู่บนเตียงมองเขาตาแป๋ว 

“ทงเฮตอบผมมาแบบนี้ตั้งแต่ สี่ทุ่มแล้วนะ ตอนนี้มันตีสองแล้วนอนเถอะนะเดี๋ยวไม่สบายแล้วผมจะเป็นห่วงนะ” 

“ฮ่า. .ถ้าฉันไม่สบายแล้วนายเป็นห่วงก็ดีสิ ฉันจะไม่สบายบ่อยๆเลยคอยดู” ร่างบางหัวเราะแล้วหันไปจัดการกับภาพวาดของตัวเองต่อ 

“นี่ทงเฮ คนดีของคิบอมเชื่อผมเถอะนะนอนเถอะผมเป็นห่วงเดี๋ยวไปลมล้มพับไปตอนผมไม่อยู่ผมก็ยิ่งแย่สิ” 

“แต่ว่า. . ”

“นะ” 

“ก็ได้” มือบางถอดผ้ากันเปื้อนออก เก็บอุปกรณ์ให้เข้าที่เรียบร้อย เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ล้มตัวลงนอนพร้อมเด็กชายข้างๆ มือหนารั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้กันขึ้น และหลับไป 



คือแดดไรๆ บนใบไม้ ที่อุ่นเท่าใจของเธอนั้น
ลอยมา ในลมที่มันผ่านพัด
คือใจที่เป็นห่วงเป็นใยฉัน ฉันไม่เคยได้รู้เมื่อเจอ เธอ 



 “ทงเฮ” 

“หืม” 

“จัดปาร์ตี้กันไหม” 

“เอ๊ะ! ทำไมละ” 

“ก็วันนี้มันวันครบรอบ 7 ปีของเราไง” 

“ 7 ปีแล้วเหรอ เวลาเนี่ยผ่านไปเร็วจังเลยนะ” 

“อืม แต่สำหรับผม เวลาของผมมันหยุดอยู่ที่ทงเฮนานแล้วนะ” แขนแกร่งกระชับอ้อมแขนมากขึ้นราวกับต้องการย้ำในสิ่งที่ได้กล่าวออกไป 

“นี่ไปเอามุขเลี่ยนๆนี่มาจากไหนกันห๊ะ” 

“ทงเฮผมมีอะไรอยากจะบอก” 

“หืม. . ” 

“จะพูดไปมันก็เหมือนคำขอแต่งงานหละนะ” 

“. . . . . .” 

“เออ. . คือว่า. . ” 

“. . . . . .” 

“อยู่กับผมตลอดไปนะ” ใบหน้าเข้มขึ้นสีระเรื่อดวงตาคมสั่นระริกมองตาหวานของคนในอ้อมกอด 

“แน่นอนฉันจะอยู่กับนายตลอดไป ก็ฉันเป็นของนายนี่นา” ยิ้มหวานถูกหยิบยื่นให้พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หัวใจพองโต ดวงตาโตค่อยๆปิดลงอย่างรู้หน้าที่บางบางของร่างสูงค่อยๆกดลงที่ปากอิ่มของร่างบางท่ามกลางบรรยากาศสบายๆกับคำสัญญาของคนทั้งคู่ 



คนธรรมดาหนึ่งคนคนนี้ไม่มีอะไรเลย ไม่มีสักอย่าง
เพราะทุกสิ่ง และก็เพราะทุกอย่าง มันเป็นของเธอ
จะยืนรอเธอเป็นคนสุดท้าย ถ้าเธอต้องการใคร ให้ส่งสายตา
เรียกให้ไปใจฉันก็จะมา เป็นผู้ชายของเธอ





  . .. The End .. .